Domuz Kelimesinin Ağır Yükü
Kayseri’de baharın ilk günleriydi. Penceremi açtığımda şehrin kokusu içime doluyor; çarşının taze simitleri, eski taş evlerin arasından yükselen kahve kokusu ve uzaktan gelen çocuk sesleri… İşte o sabah, günlük tutarken kafamda dolanan bir soru vardı: “Domuz kelimesini kullanmak neden günahtır?” Kendime soruyorum, belki de farkında olmadan insanlar arasında kırıcı bir dilin ne kadar ağır bir yük olduğunu görmek için.
Çocukluğumdan Gelen Sesler
Hatırlıyorum, küçükken dedem bahçede bize hayvanları gösterirdi. Tavuklar, koyunlar ve bir gün… bir domuz. Dedem sesini yükselterek, “Ona yaklaşmayın, kirli hayvandır!” demişti. Ben de o zamanlar anlam verememiştim. Hayvanın adı neden bu kadar kötü olmalıydı? Ama sonra evimizde konuşulan şeyler, mahallede duyduğum laflar beni yavaş yavaş etkiledi. İnsanlar birbirine kızdıklarında, küçümsediklerinde, hakaret için o kelimeyi kullanıyorlardı. Ve işte o an fark ettim ki, kelimeler sadece harflerden ibaret değil; ruhumuzda iz bırakıyorlar.
İlk Kırılma Anı
Geçen yıl bir kafede oturuyordum. Yan masada iki genç tartışıyordu. Biri öfkeyle diğerine bağırdı: “Sen domuzsun!” O an içimde tuhaf bir his oluştu. Sanki kelime sadece muhatabına değil, onu söyleyen kişinin ruhuna da zarar veriyordu. Bir an için tüm mekan sessizleşti; herkesin yüzünde aynı şaşkınlık vardı. Benim kalbim sıkıştı. İnsanlar birbirine hakaret etmek için böyle kelimeleri kullanıyor, farkında olmadan kalplerini karartıyorlardı. İşte o gün, domuz kelimesinin sadece bir hayvan adı olmadığını, insanların ruhuna dokunan bir sınır çizgisi olduğunu anladım.
Kendi Günlüğümde Yansıyanlar
O akşam eve geldiğimde günlüğümü açtım ve yazdım: “Bugün domuz kelimesini duydum ve içim acıdı. Neden kelimeler bu kadar ağır olabiliyor? Neden bir hayvanın adı, insanların ruhunu incitecek kadar kullanılabiliyor?” Yazarken gözlerim doldu, kalbim sıkıştı. Ama aynı zamanda bir rahatlama vardı; çünkü duygularımı saklamıyordum. Kendi içimde farkındalık yaratmak, başkalarının söylediklerinin üzerimdeki etkisini görmek… belki de bu yazı bana bir ders oldu: dilimize sahip çıkmalıyız.
Mahalle Arasındaki Ders
Ertesi gün mahallede yürürken küçük bir çocuk ağlıyordu. Yanına gittim ve sordum: “Ne oldu?” Dedesi bağırmış, küçük çocuğu “domuz gibi yemeğini yedin” diyerek azarlamıştı. Çocuğun gözlerinde kırıklığı gördüm. O an içimde bir şey koptu; kelimenin gücü sadece yetişkinler arasında değil, çocukların masum dünyasında da yaralar açabiliyordu. Ona sarıldım ve söyledim: “Sen değerlisin, hiç kimse kelimeleriyle seni küçültemez.”
Domuz Kelimesi ve Günah Kavramı
İşte o gün fark ettim ki, domuz kelimesi sadece dildeki bir hakaret değil; aynı zamanda vicdani bir sorumluluk meselesi. İnsanları küçültmek, kırmak, aşağılamak… Bunlar günah sayılıyor. Kelimeyi kullanmak, sadece karşımızdakine zarar vermek değil, kendi ruhumuzu da karartıyor. Benim için artık bu kelimeyi kullanmak mümkün değil; kalbimde bıraktığı ağırlığı biliyorum.
Umut ve Kapanış
Günler geçiyor ve ben hala günlüklerime yazıyorum. Domuz kelimesini kullanmamak, insanlara saygıyı hatırlatıyor bana. Her gün karşılaştığım insanlar, bazen kırıcı olabiliyor; ama ben kendi içimde sessiz bir karar verdim. Konuşurken kelimeleri özenle seçmek, hem kendime hem başkalarına saygı göstermek… belki de bu küçük farkındalık, dünyayı biraz daha hafif yapabilir.
Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, bazen çocukların kahkahalarıyla karışan o eski kelimenin ağırlığını hissediyorum. Ama şimdi biliyorum; kelimeler doğru kullanılmadığında günah olabilir, ama doğru kullanıldığında şefkatin, umudun ve sevginin taşıyıcısı olabilir. Ve ben bunu her gün kendi hayatımda denemeye devam edeceğim.